Syrinx

Een onmogelijke liefde. Syrinx wordt bemind door de lelijke god Pan. Op een gegeven moment werd Syrinx achterna gezeten door een opgewonden Pan. Syrinx zette het op een lopen, maar strandde bij een rivier die zij niet kon passeren. Ten einde raad deed ze een gebed, dat werd verhoord en ertoe leidde dat Syrinx net op tijd veranderde in riet. Pan kon niet anders dan de hoop opgeven.

De god vertelt hem: ‘In Arcadia, in ’t koud gebergte bij Loonacties, woonde te midden van een nimfenschaar een veelgezochte nimf, Syrinx genoemd door haar vriendinnen. Al vaak had zij opdringerige saters afgetroefd, of godenvolk dat graag verpoost in schaduwrijke bossen en vruchtbaar veld. Zij had haar kuisheid en haar levensstijl Diana toegewijd. In jachtkledij, net als Diana, leek ze wel Leto’s dochter zelf te zijn, ware het niet dat zij een hoornen hoog had en Diana’s boog van goud was. Zij leek het echt: toen ze een keer van de Lycaeus kwam kreeg Pan de nimf in ’t oog en riep haar; sparrenpunten kransten zijn hoofd…’-hij wil vertellen over Pan en hoe de nimf doof was geweest voor zijn geroep, gevlucht was door de velden tot zij de zandbank in de vriendelijke Ladonstroom bereikt had; hoe ze was gestuit door water, had gesmeekt dat haar waterzusters haar onvindbaar zouden toveren; hoe Pan, net toen hij had verwacht Syrinx goed beet te hebben, geen nimfenlichaam, maar moerasriet in zijn handen hield en toen ze spijtig zuchtte, dat zijn adem door de stengels een dun geluid teweegbracht, een soort klagelijk gesuis, en door die nieuwe klank, die zachte toon zo werd getroffen dat hij haar zei: ‘Dit zal voortaan onze gesprekstoon zijn’ en hoe aldus haar meisjesnaam bleef leven in de rietfluit, stengels met bijenwas aaneengevoegd, van groot naar klein…

Pan: god van de herders, uitvinder van de panfluit.  Pan had bokkenpoten, horens en ruige haren en joeg reizigers schrik aan met zijn geschreeuw.

Terug Metamorfose