Dichters en schrijvers

Rita Verbist

ritver_29@telenet.be

Uit lang vervlogen tijden

OPGEDRAGEN AAN EEN OVERLEDEN VRIENDIN & OUDE VRIEND
KRONIEK VAN 10 DAGEN
 
WOENSDAG, 16/09
“Een opdracht van 30 dagen”, zei de man nog. “Elke dag een kwartier schrijven, om het even waarover”, zo vervolgde hij. ‘t Klonk zo eenvoudig en afgerond. Een vriendelijk verzoek. Was het die vriendelijkheid of de uitdaging die me het meest aanzette? Wel nu, op dit moment, één hoog op de Neckermanbus, suizend voorbij de bomen die hun Indian Summer inzetten, zet ik vol goede moed mijn eerste kwartier in. Gene Pitney op de achtergrond en een panoramisch zicht op de voorgrond begeleiden mijn eerste regels.
Mijn gedachten dwalen. Het eerste verdiep van deze dubbeldekker geeft je zo’n veilig gevoel. Alsof het verkeer aan je voorbij raast zonder erdoor beroerd te worden. Mijn buurman zoekt een iets meer comfortabele houding en verdiept zich verder in Humo. ‘t Ja, mijn eerste kwartiertje. k’ Ga jou beslist het meest koesteren. Even vluchtig kijken naar mijn horloge. Is dat spieken? Er werd niets over gezegd!
Mijn horloge lijkt te knipogen als om te zeggen “dat haal je toch zo ..!”. Terug knipogen maar, vooral niet gaan zuchten ... Nog een luttele vijf minuten en mijn debuut is ingezet. De zon komt ook al terug door de wolken alsof ze blij is dat ik deze poging op dit exacte moment begonnen ben. Met zoveel tegemoetkomingen haal ik beslist mijn kwartier. Ja hoor, met de hakken over de sloot, de eindmeet in zicht. Applaus.
 
DONDERDAG, 17/09
Spanje, Espagna, naam die trots klinkt, verwelkomt ons met een zoete regen. Elke druppel die langs het raam naar beneden glijdt, gaat zijn eigen gang. Eerst aarzelend, dan steeds sneller. De zware grijze morgenlucht die over de heuvels hangt buiten Barcelona lijkt ongraag te wijken voor de dag. Alsof ze het stukje niemandsland tussen nacht en dag niet graag wil prijsgeven. Mijn walkman verheerlijkt Beethoven’s Pastorale en ontsluiert mee deze nieuwe dag. Bedenkingen bij de tijdsduur van mijn kroniekje vallen me vandaag lichter. Hoe kan het ook anders. Bij prachtige namen als Girona, Sant Feliu, Palamos, spreekt de verbeelding meer dan ooit. Het gevoel op verlof te zijn neemt langzaam bezit van mij. Mijn lichaam en geest voelen weldadig loom aan alsof ze zich langzaam aan deze verwenning gewennen.
 
VRIJDAG, 18/09
Toen ik uiteindelijk dat rustige plekje tussen de rotsen vond, was het valavond. Mensen waren er niet meer. De kalme golfslag van de zee leek me tot een gesprek uit te nodigen. Het zachte geruis leek mijn ziel te koesteren tot deze zich openstelde. Het kleine meisje in mij huilde, huilde, huilde. Om zovele ervaringen, zo veel herinneringen. Tot dezelfde golfslag me ook terug kalmeerde, mijn verdriet liet uitdeinen. Hoelang ik op deze plek vertoefde weet ik niet. Wel zal de hervonden rust die de zee me toen schonk me steeds bijblijven.
 
ZATERDAG, 19/09
De kostbaarste giften zijn kosteloos. Kosteloos én tijdloos. Zo ook de glimlach die me beroerde in de ogen van een midden-zeventiger. We soesden naast elkaar op een nog tamelijk rustig strand. Van Maastricht was hij, zo vertelde hij en de uitdrukking op zijn gezicht verheerlijkte meer dan welke poëzie ook hoe prachtig hij deze stad wel vond. En of ik er reeds geweest was? En of ik ook hield van het Maastrichtse porselein van Sfinx en Petrus Regout? En of ik deze laatste zijn standbeeld reeds bewonderd had? Ik genoot eindeloos van zijn milde stem en zijn oprechte liefde voor deze stad. Toen hij samen met zijn echtgenote tegen de middag aan afscheid nam, schonk hij me nog één van die zeldzaam pure glimlachjes. Ongeveer een half uur later verliet ook ik het strand. Een prachtige glimlach rijker.
 
ZONDAG, 20/09
Ik ben geboeid door godsdienst in het algemeen, zo ook door de bijbel. Nochtans acht ik mezelf niet bijzonder gelovig. Vandaag, zondag, voelde ik mij op een bijzonder aangename manier onder de arm genomen, letterlijk én figuurlijk, om een mis bij te wonen. Terwijl ik op de lijnbus wachtte, vervoegde mij een bejaarde Engelse dame, Bessie genaamd. Zij was levendig, lachte en glimlachte graag, en straalde die goeie ouderwetse Engelse stijl uit. Zij wilde aan haar jongere zuster (van 80!) die voor het eerst niet mee kon reizen wegens ziekte, een gebed opdragen, zo had ze deze beloofd. En neen, zij zélf was niet gelovig.
Zoals ik gisteren reeds schreef, zijn het die onverwachte banale voorvalletjes die je hart een schittering kunnen geven. Bessie kon mijn interesse gaande houden zowel met haar humoristische bemerkingen als haar oh zo eenvoudige, logische benadering van wereldse problemen. We reisden samen tot onze bestemming waar ik haar verder hielp de iglesia te vinden. Daar toegekomen overviel me een zekere schroom haar te verlaten, uit respect betrad ik met haar het prachtige kerkje. Ik, die graag de rust van een lege kerk opzoek, woonde sinds eeuwen een mis bij en droeg ze innerlijk op aan deze 85-jarige vrouw, Bessie, wiens levenskunst me zo wist te beïndrukken.
 
MAANDAG, 21/09
Vandaag was mijn dag eenzaam. Eigen fout. ‘k Had me afgesloten voor de mooie momentopnamen die me de voorbije dagen te beurt vielen. Té veel alleen zijn kan leiden tot té veel denken. In jezelf te kruipen, te woelen, te vinden wat je reeds wist. Eerder dan die wetenschap positief te gebruiken, ze toch weer in vraag te stellen. Verspilde energie die nooit naar Rome zal leiden. Krampachtig heroproepen van gekwetste relatie-illusies die al lang geen keer meer nemen. Zo, deze verspilde dag kan beslist nog opgefleurd worden door mijn gebruikelijke strandwandeling bij een mooie sterrenhemel. De jeanspijpen slordig opgerold, espadrilles in de hand, de golven tegemoet. Hmmm, terwijl ik over mijn geplande wandeling schrijf, geniet ik reeds enorm. Toch nog een geredde dag.
 
DINSDAG, 22/09
En gered was inderdaad die baaldag van gisteren. Geen arts kan de genezingsperiode voor innerlijke littekens toewijzen. Het is de mozaïek in je eigen hart, de schitterende en doffe tegels, die dit proces bepalen. Hoe mooier en veelvuldiger de momentopnamen je hart treffen, hoe schitterender de mozaïek die meer en meer dofheid zal gaan weren. Zo vergaarde ik vandaag weerom een edelsteentje.
Bij mijn terugkomst van een lange wandeling, legde ik mij neer in het warme zand van mijn kleine strand tussen de rotsen. Enige meters verder lag een echtpaar op hun strandmatjes te zonnen. Tsjechen, zo dacht ik bij mijzelf toen ik het opschrift en plaatsnaam op hun plastiek tas las. Ik had zin hen aan te spreken, te vragen over hun land toen en nu. Het idee opdringerig over te komen won het van mijn spontaniteit. Toen na lange tijd beide mensen alles bijeen pakten en het strand afwandelden, keerden ze plots op hun stappen terug en bood de heer me zijn strandmat aan. Wellicht was hun vakantie afgelopen. Stel je voor, ze kwamen eenvoudig naar me toe. Daar waar ik té lang geaarzeld had contact te maken, gebeurde dit door hen in één gebaar; ‘t Leek bijna alsof ze mijn aarzeling met gesloten ogen hadden aangevoeld. Wat was ik blij met deze versleten strandmat.
 
WOENSDAG, 23/09
Deze prachtige dag schenk ik aan mijn goede vriendin en dierbare vriend. De zon scheen vanmorgen reeds prachtig en dit keer was het onbewolkt. ‘t Ontbijt verliep heerlijk vlot, zo ook de lunch. Bij mijn namiddagwandeling vertoefden mijn gedachten bij mijn vriendin en mijn loyale vriend. Wat een rijkdom maken deze mensen uit in mijn leven. Jo die met 48 jaar nog ratelt van enthousiasme,samen met mij uitgelaten schatert om onze moeizaam verworven levenswijsheid en steeds weer mijn momenten van ingetogenheid aanvoelt zonder woorden. Die ongewild een spreuk achterstevoren aanhaalt en geniet als géén van die heerlijke pasta en die lekkere huiswijn van ons favoriete Italiaanse restaurant. En dan mijn oude vriend die jarenlang mijn leven trouw vanop afstand volgt. Die me als géén ander leert over Mozart, Schubert en Beethoven, me vertelt over Simenon, me de geheimen van de sterrenhemel ontsluiert. Me verhaalt over winterse polders en het mooie Friesland. Die authentieke vriend die mijn inhoud verrijkt en me net genoeg schouder biedt om terug de zonkant te kiezen bij donkere wolken. Hoe dierbaar hun vriendschap me is, al jarenlang, kan ik enkel betuigen met daar te zijn voor hén als zij me nodig hebben. Te delen in hun geluk en verdriet. Woorden schieten hier te kort. Vandaar in stilte dit geschenk aan beiden.
 
DONDERDAG, 24/09
‘t Ja. Dat was het dan. Mijn laatste ontbijt. Genietend van de zachte wind besluit ik tot een laatste strandwandeling in afwachting van het vertrek. Een laatste keer die heerlijke golfslag tegen mijn benen voelen. Wat heb ik intens genoten van de voorbij dagen. Mijn lichaam en vooral mijn ziel waren aan rust toe. ‘k Voel me innerlijk gebalsemd en uiterlijk verwend met een schitterende vakantietint. Hoe zeg men ook weer “je moet er zélf iets van maken”? Zo zie je maar. ‘t Is me gelukt. Mijn 10-daagse haltepunt is geslaagd. Nu zuinig zijn op die balsem om hart en ziel en in ‘t bijzonder die gemoedsrust koesteren. Geen tijd meer voor filosofie want de bus komt zo.
Wat lijkt me die vermoeidheid van de busreis makkelijk te hanteren nu.
 
VRIJDAG, 25/09
Hier sta ik dan. 14.00u. Terug op de parking van Berchem station. Terwijl de echtgenoot van een busgenote naar huis is de auto halen, wacht ik mee op zijn terugkomst. Er werd me door hen vriendelijk een lift naar huis aangeboden. ‘t Ja, wat beter te doen dan in afwachting op deze bank mijn laatste nota’s neer te krabbelen? Mijn inspiratie wil niet lukken. De busreis speelt me wellicht parten. Wat ik wel duidelijk dien te noteren is dat ook hier de zon schijnt. Zie je, ik heb ze toch in mijn hart gesloten, ginds in Spanje. Op eigen initiatief beslis ik van dit kwartier een 10 minuten kroniekje te maken. Die overige 5 minuten ga ik blad en pen wegbergen en met gesloten ogen soezen.
 
Rita Verbist
Uit lang vervlogen tijden

Rita Verbist

ritver_29@telenet.be

De weg tot elkaar

Van noordelijk noord, tot zuidelijk zuid
hoe kwetsbaar zijn we toch
onder de huid

Met z'n allen onderweg
ons verleden komt en gaat
als schaduw in een lange, smalle straat

Een glimlach, een blik of simpel handgebaar
hoe eenvoudig is de weg
tot elkaar

Rita Verbist

ritver_29@telenet.be

De steen

Ik bevoelde de steen in mijn handpalm
hij paste perfect
Behoedzaam en teder streelden mijn vingers
het gladde oppervlak
Tot bleek dat dit jouw hart was
Té hard

Rita Verbist

ritver_29@telenet.be

Ademen

Ademen zoals het terugkerend ritme van de zee
bewust je longen openen samen met je hart
de lucht te proeven en het licht in je op te nemen
diep gaan, even vasthouden
om dan los te laten, jezelf los te laten

Lucien Denissen

lucien.denissen@telenet.be

Column: I've got you under my skin

rund3

Hoe geraak je ervan af, van de demonen die je hersenen teisteren, van de bange soldaten die langs de straten lopen, twee aan twee? Ze komen altijd terug, de gehandschoende mannen met verborgen ladingen in hun karretjes en binnenzakken, de schreeuwers op de pleinen, de zwijgzamen met een bloem in de hand.

Intussen zijn mensen onderweg, heel Europa door, van tenten via bootjes en treinen naar containers, van het ene oorlogsland naar het andere, vreemd bloed dat binnenstroomt en moeilijk mengbaar lijkt met bestaand dna. Staatshoofden kijken toe en vinden nieuwe spelregels uit voor de pionnen op het schaakbord.

Gezinnen zitten in een storm, letterlijk en figuurlijk, op zoek naar veiligheid. Je ziet her en der verwaarlozing en nutteloosheid, maar vaak ook zorgzaamheid en werklust. De ene keer leidt armoede tot ontmoediging, de andere keer zelfredzaamheid tot hoop.

In de stroom zijn er ook (al dan niet gebrainwashte) mensen die op zoek zijn naar hun eigen waarheid, die desnoods de hele wereld aflopen, om te weten hoe de aarde is, of zou moeten zijn (voor enkelen een uitroeiingskamp). Weten zij dan niet dat er niet één waarheid is, dat wie zoekt niet altijd vindt en dat het soms beter is te wachten tot het licht wordt?

Intussen blijven velen overtuigd dat het leven maakbaar is, al is het niet altijd even gemakkelijk. Zo blijft de droom overeind dat de aarde standhoudt, minstens voor onze kleinkinderen.

Wat mensen meer dan ooit nodig hebben, is steun aan en van elkander, enerzijds de wereld observeren maar ook het vertrouwen bewaren. En blijven wie je bent. Om het door de omstandigheden in het Frans te zeggen: je suis moi. Iemand anders worden hoeft echt niet, zeker niet als dat een hoopje ellende met zich meebrengt.

Vaak krijg je het gevoel dat je niet veel kan doen, en moet je misschien gewoon een liedje zingen, bv. “I’ve got you under my skin”, vrij vertaald: je zit onder mijn vel. Volgens de exegeten kan dit betekenen: “ik heb je zodanig lief dat je een deel van mijn lichaam bent”, maar ook : “je ergert mij, zodat ik een hekel aan je begin te krijgen”. Het kan m.i. ook aangeven: ik geef je geen kans om mij te ergeren, ik speel het spelletje niet mee, je gaat mijn geloof in de toekomst niet omverwerpen.

Zo blijven de demonen misschien weg en zie je in je dromen opnieuw mooie landschappen en levendige steden, een hemel op aarde.

Misschien koop je dan wel een nieuwe fiets, zo één met een motortje, maar dan niet onzichtbaar ingebouwd: iedereen mag het zien, verberg niets. En geef de nieuwkomers er ook maar één, om naar hun werk te rijden, of terug naar huis als het weer veilig is. Samen energie opwekken om de planeet te redden. Dat is nog eens wat anders dan opblazen wat moeizaam werd opgebouwd.

Rita Verbist

ritver_29@telenet.be

VOOR LATER

de woeste wind waait door mij heen
blaast alle kaarten weer dooreen
zeker wordt misschien
nu wordt ooit
langzaam wordt snel

op zoek naar andere oorden
verdwijnt de wilde wind
een rustige bries blijft
de kaarten worden geschud en
opgeborgen, ... voor later.

Rita Verbist

ritver_29@telenet.be

TOEN
ook jij de volle maan opzocht
en ik aan jou dacht
verloren in lege armen
TOEN
ik mezelf weer stilletjes terugvond
en onder de volle maan
de dwaling eindigde
TOEN
jij opnieuw jij werd
en ik opnieuw ik
en 'wij' niet langer bestond
TOEN
LENTELUCHT
… beeldhouwt ritme in mijn hart
… danst tango op mijn huid
… swingt rock-and-roll in mijn ziel
... weeft sterren in mijn haar
... krekelt aria's in mijn hoofd
… prikkelt leven in mijn lijf
ROCK-AND-ROLL IS GOOD FOR THE SOUL !

Yolande Van de Weerd

yolande.werner@telenet.be

DOOLHOF
Jonkvrouw Annabella verveelde zich in de stad. Door het raam van haar ruime luxueuze kamer keek ze naar buiten. Op straat was er grote drukte. Stapels goederen werden vervoerd op ratelende houten karren. Paarden hinnikten, af en toe knalde een zweep.
Sjofel geklede mensen gingen ietwat geschrokken opzij als een zwart glanzend karos voorbijreed, een koetsier in livrei op de bok.
Annabella dronk nippend haar hete chocolade en droomde weg. Naar de groene “buiten”.
Het Hof van Plaisantie. Waar, vooral in de zomer, de dagen lustig en afwisselend verliepen.
Er was steeds voornaam bezoek. Wandelen in het grote park, souperen in de weldoende schaduw van de grote kastanjelaren, en vooral de spelletjes brachten, alleen al bij de herinnering, een glimlach om haar mooi gevormde mond.
Jonkheer Van der Hooft, zo elegant in zijn wijnrode frak. Hoe hij haar schalks achternazat tussen de haagjes van de “doolhof”.
Bij de gedachte alleen al kreeg ze het warm en voelde ze haar hart bonzen.
Een keer had hij haar, nadat hij haar had ingehaald, achter een haagje getrokken en vluchtig omarmd.
Dat was haar groot geheim. Ze droomde er ’s nachts van of ze lag soms uren wakker en dan zag ze zijn gezicht voor zich. De parelgrijze ogen, de smalle zwarte snorbaard waarvan ze wist dat hij wat kleverig was maar heerlijk rook.
De doolhof. Het zou beter zijn de groene haagjes iets hoger te laten groeien, zodat er nog meer verborgen bleef… Ze betrapte zichzelf op onkuise gedachten.
Iemand klopte op haar kamerdeur. Dienstmaagd Machteld trad binnen, haar boezeroen wit en gesteven. Ze boog lichtjes.
“Bezoek voor U, edele jonkvrouw, uw biechtvader”.
Annabella liep rood aan. Kon Pater Aloysius in haar ziel kijken ? Waren haar overpeinzingen zondig ?
“Laat hem even wachten” zei ze, plots vastbesloten hem niets te vertellen over “het Hof van Plaisantie”

Op de website kunnen de Kappa-leden hun werk voorstellen. Je kan je verhalen, gedichten, haiku’s en andere teksten bezorgen. Dit als een word-tekst of open documenttekst (ODT). Mailen kan je naar info@kappakunstplatform.be.