Een onvoltooide dialoog – Guy Van Hoof

Waarom moeten mensen sterven,
waarom zijn we sterfelijk ?
Ik weet het antwoord niet en evenmin
of er in een na-bestaan aan de rechtvaardigen
wordt recht gedaan.
Kijk eens naar dat zelfportret, een man
die voor zijn leven vocht en wegen zocht,
geen menselijk verdriet dat hem niet raakte
of beroerde, oorlog en geweld die tot niets leiden
wat had hem zo gekwetst
zo achterdochtig  gemaakt,
welk deel van zijn gedachten
hield hij levenslang op slot ?
Ik erf de vragen, deel met hem de twijfels
kende hem wanneer de deur van zijn gemoed
bleef openstaan terwijl hij kleuren mengde
en met woorden overgoot, hij was te eerlijk
om het leed van deze wereld aan te kunnen.
Ik weet hoe we in elkaars zielen keken
hoe hij mij en vrienden tekende of schilderde
zoals alleen een mens zichzelf kan kennen,
gekwetst  en struikelend
of varend met een bijna onherkenbaar schip
op de scherpe randen van ontembaar water:
Dat, zei hij, is de mens.
(voor Marcel Coolsaet, kunstschilder 1927-2007)